Interview Harrie Petersen

Al sinds 1984 is Harrie Petersen werkzaam binnen onze organisatie. Van De Brake tot De Wiltsangh: in ruim 42 jaar heeft hij veel meegemaakt en zien veranderen. We gingen met Harrie in gesprek over zijn werk in de horeca, mooie herinneringen, zijn team en het pensioen dat langzaam dichterbij komt.

Kun je ons meenemen naar het begin? Hoe ben je begonnen Sportbedrijf Nunspeet, toen Stichting Sportbelangen?

Ik ben op 1 juni 1984 begonnen bij De Brake, destijds een vrij nieuwe accommodatie met een zwembad, sporthal en bowling. In eerste instantie hield ik mij vooral bezig met de bowling en horeca. Later kwam daar het partycentrum  en sportcafé bij en werd mijn werk steeds breder. Uiteindelijk was ik verantwoordelijk voor onder andere het sportcafé, zwemmersbar, de bowling en de feestzaal. Zo ben ik in de loop der jaren in steeds meer onderdelen van het bedrijf gerold.

Wat is het grootste verschil tussen de horeca van vroeger bij De Brake en de horeca van nu bij De Wiltsangh?

De horeca bij De Brake was uitgebreider en drukker. We hadden daar bijvoorbeeld feesten, warme en koude buffetten en verschillende arrangementen rondom de bowling. Ook organiseerden we zelf bowlingcompetities voor onder andere scholieren, dames en ouderen. Dat zorgde voor veel extra activiteiten en werk.

Bij De Wiltsangh ligt de nadruk meer op de sportvoorziening. Dat maakt het werk niet minder leuk of uitdagend. Ook hier ga je ander soort werk creëren waardoor je de horecamogelijkheden anders gaat inzetten en benutten. Dat zorgt ervoor dat je zelf invulling gaat geven inspelen op nieuwe dingen. We hebben nu een terras en verzorgen lunch in het sportcafé maar ook tijdens grotere evenementen.

Wat maakt jouw werk zo leuk?

Vooral het contact met mensen. Door de jaren heen heb ik heel veel vaste gasten leren kennen en zijn er zelfs vriendschappen ontstaan. Mensen uit oude bowlingcompetities komen bijvoorbeeld nog steeds langs voor een borrel.

Daarnaast houd ik van organiseren, improviseren en de afwisseling. Geen dag is hetzelfde. Zeker tijdens drukke evenementen vind ik het mooi als we met het hele team samenwerken en er samen voor zorgen dat alles goed verloopt.

Zijn er mensen of verhalen die je altijd zijn bijgebleven?

Dat zijn er eigenlijk te veel om op te noemen. Vooral oud-collega’s en vaste gasten zijn mij bijgebleven. Met een aantal voormalige en huidige horecacollega’s organiseren we nog steeds ‘teamuitje’s’.

Ook mensen zoals voormalig manager Jaap Klaassen en bekende gezichten vanuit verenigingen, zoals George Hertel van Z&PC Nunspeet, horen bij die herinneringen. Als ik alle verhalen en namen zou opschrijven, zou ik er waarschijnlijk een heel boek mee kunnen vullen.

Wat komt er allemaal kijken bij het runnen van de horeca in De Wiltsangh?

Veel meer dan bezoekers alleen voorzien van eten en drinken. Denk aan de inkoop, personeelsroosters, lunches en arrangementen, maar ook aan het afstemmen van de bezetting op de activiteiten in het gebouw.

Daarnaast hebben we veel contact met verenigingen en organisatoren van evenementen. Daarbij bespreken we hun wensen en kijken we wat er op het gebied van horeca en catering mogelijk is.

Wat vind je leuk aan het verzorgen van lunches en bijeenkomsten?

Het mooie is dat je net iets anders kunt doen dan tijdens de dagelijkse werkzaamheden. We proberen te variëren in het aanbod en soms iets extra’s toe te voegen dat mensen niet verwachten. Hiermee laten we ons gastvrijheid zien, zonder ervoor iets terug te vragen.

We krijgen daar vaak hele positieve reacties op. Die waardering geeft veel voldoening. Ook binnen het team vinden we het leuk om ervoor te zorgen dat een bijeenkomst en lunch netjes en goed verzorgd zijn.

Welke gebeurtenis laat je nog steeds glimlachen?

Vooral de personeelsuitjes en personeelsavonden zijn mooie herinneringen. Er waren momenten waarop we met het hele team een dag op pad gingen en de accommodatie zelfs gesloten was.

Maar er zijn ook genoeg bijzondere situaties tijdens het werk geweest. Zo heeft er ooit een kind met zijn hand vastgezeten bij de ballen van de bowlingbaan. Sommige gebeurtenissen vergeet je gewoon niet meer.

Waar ben je het meest trots op?

Dat we de zaak altijd draaiende hebben gehouden, ook in moeilijkere tijden, zonder dat onze gasten daar iets van hoefden te merken.

Maar uiteindelijk ben ik het meest trots op mijn team. Zonder hen was dat allemaal niet gelukt. We staan altijd voor elkaar klaar en hebben het samen gedaan. Dat ik leiding heb mogen geven aan zo’n team, is misschien wel mijn grootste trots.

Over ongeveer een jaar ga je met pensioen. Hoe voelt dat?

Dat wordt zeker een omschakeling. Ik werk al bijna vijftig jaar fulltime, waarvan ruim 42 jaar bij deze organisatie. Het loslaten zal daarom tijd nodig hebben.

Ik vind het vooral belangrijk dat alles straks gewoon goed doorloopt en dat gasten en bezoekers zo min mogelijk merken van mijn vertrek. Daar heb ik alle vertrouwen in. En als het nodig is, sta ik er zeker voor open om af en toe nog te helpen.

Wat denk je het meest te gaan missen?

Vooral de combinatie van alles: mijn collega’s, de vaste gasten, de verenigingen en de bekende gezichten die je iedere week weer tegenkomt.

Ook de dagelijkse routine zal veranderen. Na zoveel jaren hoort het werk echt bij je leven. Dat zal in het begin zeker even wennen zijn.

Waar kijk je naar uit als je straks met pensioen bent?

Ik heb genoeg hobby’s en heb meer tijd om te wandelen met de hond of om leuke dingen te doen met mijn kleinzoon. Ook wil ik samen met mijn vrouw blijven genieten van vakanties en er spontaan op uitgaan. Gewoon de auto instappen en kijken waar we terechtkomen.

Daarnaast zijn er thuis natuurlijk altijd genoeg klusjes te doen. Ik hoef me dus zeker niet te vervelen.

Wat heeft deze plek jou persoonlijk gebracht en wat wil je de lezers meegeven?

Vooral heel veel plezier, mooie herinneringen en goede vrienden. Na ruim 43 jaar is het straks een mooi hoofdstuk om af te sluiten.

Ik hoop vooral dat mensen De Wiltsangh blijven omarmen. We moeten niet blijven terugkijken naar De Brake, maar vooruitkijken naar wat hier allemaal mogelijk is. Het is een prachtige accommodatie en een mooie ontmoetingsplek.

Mijn advies? Kom vooral eens kijken. Bezoek De Wiltsangh op een drukke zaterdag, zie hoeveel verschillende sporten en activiteiten er plaatsvinden en drink een kop koffie op het terras. Er gebeurt hier ontzettend veel en daar mogen we trots op zijn.